Een lekker uitgebreid ontbijtje op bed.. lieve cadeaus, oneindig veel kusjes en mooie bloemen.
Of
Lekker om 10 over 10 in de auto op weg naar Monte Cervino in Bergschenhoek. Ook leuk.
Ja. Mijn mama had het zwaar te verduren zondag. Haar jongste moest namelijk weer zo nodig een wedstrijd klimmen en haar partner was ingepland om te jureren… wat heb je aan zo’n gezin? Gelukkig kon ze de dag beginnen met een heerlijk kopje thee -gebracht door een van de charmante mannen aanwezig- in de sunshine op een bankje. Vervolgens mocht ze vrijelijk klagen over hoe koud het was toen ze eindelijk naar binnen kwam (ze had namelijk een mede-mama gevonden om mee te babbelen. Pinky.)
Gelukkig vond ze het wel leuk om te kijken hoe alle klimmers hun best deden op de laatste lead wedstrijd van dit jaar. Bij de dames deed voor het eerst in tijden een madame de eerste route voor. En ik heb alleen maar hele positieve reacties daarop gehoord, ookal was ze enorm zenuwachtig. Een technische route die iets over de helft van de lengte van de wand ophield. Erg leuk om te klimmen maar wellicht iets te makkelijk.
Tijdens het inlezen werd er bij de 2e route gevreesd voor de lengte en alle bollen. Met die bollen bleek het tijdens het klimmen wel mee te vallen. Echter vielen een hele hoop dames rond hetzelfde punt uit de route, de een iets verder dan de ander. De lengte was dus inderdaad het lastigste aan deze route.
Ik moest en zou meedoen met deze wedstrijd, met maar 1 doel: genoeg punten halen om me te plaatsen voor het NK. Dat is me gelukt. Ik had pijn en echt een topprestatie heb ik niet neergezet, maar via de competitie me plaatsen voor het NK was alles wat ik wilde bereiken dat is gelukt.
Mama zei aan het einde van de dag: nu heb ik nóg een mooi Moederdagcadeau





